نزدیک می شوی به من

                       فرسنگها درمن فرو می روی 

                                                   در من خانه می کنی

                                                                  در من حضور می یابی

لحظه به لحظه هرجا و هر کجا

                         توی انگشتهایم جاری می شوی

                                                   سطرسطرخاطراتم را می نگاری

                                                                               روی لبم می نشینی

خنده می شوی، حرف می شوی

                              دلم که می گیر د ازچشمهایم می باری

کیستی؟ کیستی تو ؟

                  کیستی تو که این همه

                                     در من می تابی

                                                بی آنکه کاسته شوی

                                                                 بی آنکه غروب کرده باشی

کیستی؟ کیستی تو که این همه

                           سزاوار حرفهای عاشقانه ای

                                                    کیستی تو که دیدنت زندگی

                                                                              رفتنت مرگ است

                                           در من بمان

                                 از هنوز تا همیشه 

وقتی گریبان عدم با دست خلقت می درید

                                                  وقتی ابد چشم تو را پیش از ازل می آفرید

وقتی زمین ناز تو را در آسمانها می کشید

                                                  وقتی عطش طعم تو را با اشکهایم می چشید

من عاشق چشمت شدم ، نه عقل بود ونه دلی

                                                   چیزی نمی دانم از این دیوانگی و عاقلی

                                        یک آن شد این عاشق شدن

                                            دنیا همان یک لحظه بود

                            آن دم که چشمانت مرا از عمق چشمانم ربود

   وقتی که من عاشق شدم شیطان به نامم سجده کرد

                                                     آدم زمینی تر شد و عالم به آدم سجده کرد

من بودم و چشمان تو نه آتشی و نه گٍلی

                                                  چیزی نمی دانم از این دیوانگی و عاقلی

در تصویر اول پرنده ماده زخمی روی زمین افتاده و  منتظر شوهرش می باشد

ادامه ی مطلب ...

چنانت محتاجم که بی تو زندگی ام نیست و چنانت مشتاقم، که جز تو، دل دادگی ام

چندانت مهربان یافتم، که تنها به تو دل باختم

ای آن که نامت بلند است و حدیث بودنت، بی چون و چند! ای زیبای محض!

من سر در تسلیم تو تا بردم و نقش غیر از تو ستردم؛ هیچ نماند، الآ  عشق 

تو را با کدامین واژه باید ستود؟ که ستایش گری خُردینه ام و پرستش گری، کمینه

مرد جوانی که مربی شنا و دارنده‪ی چندین مدال المپیک بود، به خدا اعتقادی نداشت. او چیزهایی را که درباره خداوند و وجود معبودی مهربان می شنید مسخره می کرد.

شبی مرد جوان به استخر سرپوشیده آموزشگاهش رفت.

چراغهای استخر خاموش ولی شب مهتابی بود و همین برای شنا کافی بود.

مرد جوان به بالاترین نقطه تخته شنا رفت و دستانش را باز کرد تا درون استخر شیرجه برود.

ناگهان، سایه بدنش را همچون صلیبی روی دیوار مشاهده کرد.

احساس عجیبی تمام وجودش را فرا گرفت. از پله پایین آمد و به سمت کلید برق رفت و چراغ ها را روشن کرد.

آب استخر برای تعمیر خالی شده بود!

آسمان را که می نگرم عطر خیالت مجالم نمی دهد

دوباره از نو بازمی گردم به سر سطر

 آنجا که نام زیبای تو نگاشته شده است

آنجا که نام من آغاز میشود...

آن لحظه که عشق می روید و من در هوایش نفس می کشم

فانوس ستاره ها را خاموش می کنم و چهره ی مهتاب را در پشت ابرها پنهان می کنم

تا دستانم در دست های گرم تو جای دارد

چشم هایم را بر روی هر آنچه دیدنیست می بندم

تصنیف عشق را برایت زمزمه می کنم

تا غروب ستاره ها کنارم بمان و بدان که

عاشقانه دوستت دارم

          بارَش زیادی سنگین بود و سربالایی زیادی سخت. دانه ی گندم روی شانه ی نازکش سنگینی

 می کرد. نفس نفس می زد اما کسی صدای نفس هایش را نمی شنید، کسی او را نمی دید

دانه از روی شانه های کوچکش سر خورد و افتاد.خدا دانه ی گندم را فوت کرد. مورچه

می دانست که نسیم،نَفَس خداست

مورچه دانه را دوباره بر دوشش گذاشت و به خدا گفت:

" گاهی یادم می رود که هستی، کاشکی بیشتر می وزیدی"

خدا گفت: " همیشه می وزم. نکند دیگر گمم کرده ای"

  مورچه گفت: " این منم که گم می شوم. بس که کوچکم

  بس که ناچیز، بس که خرد. نقطه ای که بود و نبودش را کسی نی فهمد "

خدا گفت: " اما نقطه سرآغاز هر خطی است "

مورچه زیر دانه ی گندمش گم شد و گفت: " من اما سرآغاز هیچم و ریزم و ندیدنی.

من به هیچ چشمی نخواهم آمد "

خدا گفت: " چشمی که سزاوار دیدن است همیشه می بیند. چشمهای من همیشه بیناست"

مورچه این را می دانست اما شوق گفتگو داشت

 پس دوباره گفت: "زمینت بزرگ است و من ناچیزترینم.نبودنم را غمی نیست "

خدا گفت: "اگر تو نباشی پس چه کسی دانه ی کوچک گندم را بر دوش بکشد و راه  رقصیدن نسیم را در سینه ی خاک باز کند. تو هستی و سهمی از بودن برای توست، در نبودنت کار

 این  کارخانه ناتمام است "

مورچه خندید و دانه ی گندم از دوشش دوباره افتاد.خدا دانه را به سمتش هل داد.هیچ کس

اما نمی دانست که در گوشه ای از خاک،

 مورچه ای با خدا گرم گفتگو است

اگر ما در ميان اعتقادات و باورهاى خويش جستجو کنيم، بى‌ترديد ديوارهاى شيشه‌اى بلند و سختى را پيدا خواهيم کرد که نتيجه مشاهدات وتجربيات ماست و خيلى از آن‌ها وجود خارجى نداشته بلکه زائيده باور ما بوده و فقط در ذهن ما جاى دارند

قطره ، دلش دريا مي خواست. خيلي وقت بود که به خدا گفته بود. هر بار خدا مي گفت:" از قطره تا دريا راهي است طولاني. راهي از رنج و عشق و صبوري. هر قطره را لياقت دريا نيست."

 قطره عبور کرد و گذشت.

                        قطره پشت سر گذاشت.

                                          قطره ايستاد و منجمد شد.

                                                              قطره روان شد و راه افتاد. 

                                                                                قطره از دست داد و به آسمان رفت.

و هر بار چيزي از رنج و عشق و صبوري آموخت.

 تا روزي که خدا گفت: " امروز روز توست.روز دريا شدن." خدا قطره را به دريا رساند. قطره طعم دريا را چشيد...طعم دريا شدن را.اما... روزي قطره به خدا گفت: " از دريا بزرگ تر هم هست؟"خدا گفت: "هست." قطره گفت: "پس من آن را مي خواهم.بزرگ ترين را. بي نهايت را." خدا قطره را برداشت و در قلب آدم گذاشت و گفت:" اينجا بي نهايت است." آدم عاشق بود. دنبال کلمه اي مي گشت تا عشق را درون آن بريزد. اما هيچ کلمه اي توان سنگيني عشق را نداشت. آدم همه ي عشقش را درون يک قطره ريخت. قطره از قلب عاشق عبور کرد. و وقتي که قطره از چشم عاشق چکيد، خدا گفت:

                           "حالا تو بي نهايتي، زيرا که عکس من در اشک عاشق است!"

همه مي پرسند:چيست در زمزمه مبهم آب

چيست در همهمه دلکش برگ

چيست در بازي آن ابرسپيد،روي اين آبي آرام بلند

که تورا ميبرد اينگونه به ژرفاي خيال

چيست در خلوت خاموش کبوترها

چيست در کوشش بي حاصل موج

چيست در خنده جام

که تو چندين ساعت مات و مبهوت به آن مي نگري

 نه به ابر،نه به آب،نه به برگ،نه به اين آبي آرام بلند

 نه به اين آتش سوزنده که لغزيده به جام

 نه به اين خلوت خاموش کبوترها...

  من به اين جمله نمي انديشم

  به تو مي انديشم

 من به هر حال که باشم

  به تو مي انديشم

  تو بدان اين را  تنها تو بدان

  تو بيا  تو بمان با من تنها تو بمان 

 جاي مهتاب به تاريکي شبها تو بتاب

  من فداي تو به جاي همه گلها تو بخند

  اينک اين من که به پاي تو در افتادم باز

  ريسماني کن از آن موي دراز

  تو بگير  تو ببند تو بخواه

  پاسخ چلچله هارا تو بگو

  قصه ابر هوا را تو بخوان

 تو بمان با من تنها تو بمان

 در دل ساغر هستي تو بجوش

 من همين يک نفس از جرعه جانم باقيست

 آخرين جرعه اين جام تهي را تو بنوش...

زمانی برای ما  خواهد رسید

که زنجیر ها از هم خواهند گسست با تولد عشقی که آزاد خواهد بود
رویا هایی که از دیرباز محکوم به  انکار بودند  شکوفا خواهند شد ،
و عشقی را که اکنون باید پنهان کنیم آشکار خواهد گشت ،

زمانی برای من و تو سرانجام خواهد رسید
تا زندگی کنیم آنچنان که شایسته ی ماست

از میان غم و اشک خواهیم گذشت
و با عشق از هر طوفانی جان به در خواهیم برد
زمانی خواهد رسید تا دنیای تازه ای را ببینیم
جهانی پر از روشنایی و امید برای ما

از میان اندوه  و اشک خواهیم گذشت
و با عشق از هر طوفانی جان به در خواهیم برد
زمانی خواهد رسید تا دنیای تازه ای را ببینیم
جهانی پر از روشنایی و امید برای ما

A time for us, some day there'll be

When chains are torn by courage born of a love that's free

A time when dreams so long denied can flourish

As we unveil the love we now must hide

A time for us, at last to see

A life worthwhile for you and me

And with our love, through tears and thorns

We will endure as we pass surely through every storm

A time for us, some day there'll be a new world

A world of shining hope for you and me

And with our love, through tears and thorns

We will endure as we pass surely through every storm

A time for us, some day there'll be a new world

A world of shining hope for you and me

دانلود آهنگ با حجم 2.71 مگابایت 

 شقايق گفت با خنده : نه بيمارم نه تبدارم، اگر سرخم چنان آتش،

حديث ديگري دارم گلي بودم به صحرايي نه با اين رنگ و زيبايي.

 نبودم آن زمان هرگز نشان عشق و شيدايي يکي از روزهايي که زمين تبدار و سوزان بود

 و صحرا در عطش مي سوخت تمام غنچه ها تشنه

 ومن بي تاب و خشکيده تنم در آتشي مي سوخت

 ز ره آمد يکي خسته به پايش خار بنشسته و عشق از چهره اش پيداي پيدا بود

 ز آنچه زير لب مي گفت  شنيدم سخت شيدا بود

نمي دانم چه بيماري به جان دلبرش افتاده بود، اما طبيبان گفته بودندش

اگر يک شاخه گل آرد ازآن نوعي که من بودم، بگيرند ريشه اش را و بسوزانند،

 شود مرهم براي دلبرش، آندم شفا يابد.

چنانچه با خودش مي گفت: بسي کوه و بيابان را  بسي صحراي سوزان را

به دنبال گلش بوده و يک دم هم نياسوده که افتاد چشم او ناگه به روي من،

بدون لحظه اي ترديد شتابان شد به سوي من به آساني مرا با ريشه از خاکم جداکرد

 و به ره افتاد و او مي رفت و من در دست او بودم  او هرلحظه سر را رو به بالاها 

تشکر از خدا مي کرد. پس از چندي هوا چون کوره آتش، زمين مي سوخت

و ديگر داشت در دستش تمام ريشه ام مي سوخت.

به لب هايي که تاول داشت گفت:اما چه بايد کرد؟ در اين صحرا که آبي نيست،

 به جانم هيچ تابي نيست اگر گل ريشه اش سوزد که واي بر من براي

 دلبرم هرگز دوايي نيست  و از اين گل که جايي نيست

 خودش هم تشنه بود اما نمي فهميد حالش را چنان مي رفت و من در دست اوبودم

 وحالامن تمام هست او بودم دلم مي سوخت اما راه پايان کو ؟

نه حتي آب،نسيمي در بيابان کو ؟ و ديگر داشت در دستش تمام جان من مي سوخت

 که ناگه روي زانوهاي خود خم شد دگر از صبر اوکم شد دلش لبريز ماتم شد

کمي انديشه کرد آنگه مرا در گوشه اي از آن بيابان کاشت

 نشست و سينه را با سنگ خارايي  زهم بشکافت.

 اما ! آه صداي قلب او گويي جهان را زيرو رو مي کرد

 زمين و آسمان را پشت و رو مي کرد و هر چيزي که هرجا بود با غم رو به رو مي کرد

 نمي دانم چه مي گويم ؟ به جاي آب، خونش را به من مي داد و بر لب هاي او فرياد

 بمان اي گل که تو تاج سرم هستي دواي دلبرم هستي بمان اي گل

 ومن ماندم نشان عشق و شيدايي و با اين رنگ و زيبايي

و نام من شقايق شد گل هميشه عاشق شد.

يادت در ذهنم و عشقت در قلبم و عطر مهربانيت در تمام وجودم است

عزيزم محبت را در پاکي نگاهت و صداقت را در وجود مهربانت معني کردم

و بدان که زيباترين لحظه هايم در کنار تو بودن است

روزي مرد کوري روي پله‌هاي ساختماني نشسته و کلاه و تابلويي را در کنار پايش قرار داده بود

روي تابلو نوشته شده بود: من کور هستم لطفا کمک کنيد. روزنامه نگارخلاقي از کنار او مي‌گذشت،

 نگاهي به او انداخت. فقط چند سکه در داخل کلاه بود. او چند سکه داخل کلاه انداخت

و بدون اينکه از مرد کور اجازه بگيرد تابلوي او را برداشت آن را برگرداند و اعلان ديگري روي آن نوشت و تابلو را کنار پاي او گذاشت و آنجا را ترک کرد.

عصر آن‌روز،روزنامه‌نگار به آن محل برگشت، و متوجه شد

که کلاه مرد کور پر از سکه و اسکناس شده است. مرد کور از صداي قدم‌هاي او، خبرنگار را شناخت و خواست اگر او همان کسي است که آن تابلو را نوشته، بگويد که بر روي آن چه نوشته است؟

روزنامه‌نگار جواب داد: چيز خاص و مهمي نبود، من فقط نوشته شما را به شکل ديگري نوشتم

 و لبخندي زد و به راه خود ادامه داد. مرد کور هيچوقت ندانست که او چه نوشته است

ولي روي تابلوي او خوانده مي‌شد: امروز بهار است، ولي من نمي‌توانم آنرا ببينم !!!

وقتي کارتان را نمي‌توانيد پيش ببريد، استراتژي خود را تغيير بدهيد.

 خواهيد ديد بهترين‌ها ممکن خواهد شد. باور داشته باشيد هر تغيير بهترين چيز براي زندگي است.

 حتي براي کوچکترين اعمالتان از دل، فکر، هوش و روحتان مايه بگذاريد

اين رمز موفقيت است ......... لبخند بزنيد